Τρίτη, 2 Δεκεμβρίου 2008

A few words for Giannis...

I remember the first time we met...
It was in a basketball court, a couple of guys challenged you and you asked me if i wanted to play while i was shooting hoops for practice. We played together and thrashed them for hours. Good game mate, very nice played indeed.

We became friends for the next 15 years,
and best friends in the last 8 years.
We shared many happy moments as well as sad.

I will always remember your crazy laughter and the way you always cheered me up.
The perfect frappe only you could make.
The countless hours we played:
Pro Evolution Soccer and Dungeons & Dragons Online.
And all our favorite movies we watched again and again, as well as the last movie we watched together and laughed our brains out.

"Shoot 'em Up"

I always thought and planned to grow old together as best friends, but it was not meant to be.
I will never forget you my friend. You will be in my thoughts forever as well as in my heart.
Farewell from all of us that loved you and received your love.
Rest in Peace Gianni...

13 σχόλια:

  1. Nice site Wish

    Noone who knew Giannis will ever forget him, even if he knew him for only a brief time like me.

    I will always remember the way we laughed together during our DDO sessions. It was always a blast having Giannis around.

    You will always be remembered buddy
    Rest in Peace

  2. What can i say about Gianni... I met him first in Thessalonikh turing a meeting of the Guild. He was tall,thin with a big smile. I never forget that big smile! In the game, it was the party liason. We laughing all the time! The famoust qoute about me and Giannis was " Ρε κάτσε κάτω λέμε! "..
    I'll always remember you my friend.
    Rest Your Soul Gianni...

  3. Γιάννη μου ,

    Ξέρω ότι είναι αργά και δε στο'χα πει μέχρι τώρα ,αλλά να ξέρεις ότι σ'αγαπώ πολύ κι είσαι κάθε μέρα στο σπίτι μου... ,με το γλυκό χαμόγελό σου να προσέχεις πόση ζάχαρη έχω βάλει στους καφέδες κι άν το νερό είναι πολύ για το χτύπημα του φραππέ :)
    Τώρα πια δε ξεχνώ να έχω πάντα έτοιμα παγάκια ...,με την ελπίδα ότι θα σκάσεις μύτη στην εξώπορτα.

    Για μένα πάντα θα υπάρχεις εδώ στο σπίτι, στο νου και στη καρδιά μου και πάντα θα περιμένω να σε ξαναδώ.
    Γιατί οι άνθρωποι που αγαπάμε πραγματικά, ποτέ δεν πεθαίνουν......, ζουν πάντα μέσ' την καρδιά μας
    Κι εσύ ΑΞΙΖΕΣ πραγματικά ν'αγαπηθείς μ'αυτόν τον τρόπο απ'όλους μας.


    μαμά Αλίκη

  4. Τι μπορείς να πεις για τον Γιάννη? Θα τον θυμάμαι πάντα και θα αναπολώ τις υπέροχες ατέλειωτες ώρες που παίζαμε τάβλι, σκάκι, πίναμε μπύρες και γελούσαμε. Η τελευταία μου ανάμνηση από τον Γιάννη είναι στην Κοκάρτζα. Καθότανε στον καναπέ έπινε φραπέ και (τι άλλο) γελούσε. Δε θα ξεχάσω ποτέ αυτήν τη στιγμή.

    Δεν μπορώ να γράψω αποχαιρετιστήρια λόγια για τον Γιάννη. Δε φανταζόμουνα ποτέ ότι θα ερχόταν αυτή η ώρα, τουλάχιστον όχι για τα επόμενα 50 χρόνια.

    Εύχομαι να πίνει φραπέ, να κάνει τσιγάρο και να γελάει αυτή τη στιγμή.

    Thanks wish για το site.

  5. I maybe know you for several months, but it was more than enough to understand the quality of this person:His sense of humor ( provoking nuclear bombs of incoming laughter),his sharp mind, his baby-heart...
    I never missed a close friend to my live-and i was considering myself quite lucky! 'Till now...

    We'll never forget you,Yannis...I still have your laughter to my mind,and still the memory of yours aching my heart... Rest in peace, and see you to another plane-hopefully not a "Torment one" :)

    PS Nice, Nikos...Thank you very much for letting me know about this...

  6. I met John in high school, 1st grade. He was wearing Levis jeans colored mustard, a blouse of Nike "just Do It" and his hair was dressed like snoop dog's fluffy style. I'll always remember that outfit. Anyway, my first impression on the man was demeaning. I said to my self "Who is this guy? Is this a joke?" I have to admit that ever since I laid my eyes on John there was something peculiar about him. That first impression was wiped right out of my mind by the time we exchanged words. I liked him immediately. We found out that we had the same interests as regards music, movies and so on. At the time a pretty nice show was playing on Mtv "Beavis and Butthead"; I remember myself drawing pictures of the two characters and after showing them to John (in class) we laughed till we passed out :P.

    The year that followed John moved to another school were he presumably met Nick (Nick you lucky son of a..) we then met during holidays and ends of every semester and after that I didn't get to meet him again until I completed my military services on the year 2002. From that year on we met again with greater excitement and the party grew bigger...

    Coffee and friends. Laughter and more laughter... Movies and discussion... A few things I miss since the day John left for the eternal journey. But most of all these things I miss my friend.

    Here's a few words I've written that appear in a tribute to John (hopefully it'll appear here too..)

    Seeking of eternity has never been an easy task. Those who desired it forgot the meaning of being a human being, support your friends when they need you...I have conquered it and now I travel even faster than thought itself, I live within you, I am everywhere, in everyplace that humanity nourishes, in everyplace that true friendship lives...

    Rest my friend I'll never forget you, after all I gave my promise to your mother and promises are meant to be kept.

    Nick, nice work man.

  7. Πρεπει να ηταν αρχες του 2002 αν θυμαμαι καλα, ηταν να ξεκινησουμε πεν εντ πεϊπερ παιχνιδια ρολων και τον γνωρισα στο λεωφορειο μεσω του ξαδερφου μου:

    "Εσυ εισαι ο Παλαντιν?
    εγω ειμαι ο μειτζ κλερικ" μου κανει χαμογελαστος.Τοτε ξεκινησε οπως την αποκαλουσε "Η εποχη της μαγειας" με συζητησεις πανω στην ηρωϊκη φαντασια, ταινιες, παιχνιδια...

    Εχω την εντυπωση οτι οποιος γνωριζε τον Γιαννη δεν υπηρχε περιπτωση να μην τον κανει κολλητο η εστω παρα πολυ κοντινο φιλο.Ειχε το χαρισμα , να κανει τους αλλους να αισθανονται πολυ ομορφα με πολυ απλα πραγματα της ζωης.Παντα χαμογελαστος, ευθυμος με την αισθηση του χιουμορ της κυριολεξιας, γελουσε συνεχως.
    Εκτος απο φιλος ηταν και το μοντελο για τις αντρικες φιγουρες για τα σχεδια μου.Τον εχω φωτογραφησει και ζωγραφησει αρκετες φορες και καθε φορα που του ελεγα για κατι τετοιο , ερχοταν αμεσως, με βοηθησε παρα πολυ.

    Η "εποχη της μαγειας" εχει πλεον φυγει και τα λογια ειναι πολυ λιγα για να μιλησω για τον Γιαννη.Θα συνεχισω να τον σχεδιαζω και να βρισκω εμπνευση στη μορφη του...

    Γιαννη μπορει να μην μεινεις για παντα στα σχεδια μου, αλλα θα μεινεις αιωνια στις καρδιες μας...

    Ο φιλος σου,
    Αγγελος ο "Dargotel"

  8. Με τον Γιάννη γνωριστήκαμε στο λύκειο, 3 χρόνια με τις καλύτερες αναμνήσεις στο ίδιο θρανίο και πραγματικά αχώριστοι έκτοτε.
    «Ο κυρ.Λευτέρής και ο κυρ.Γιάννης» έτσι λέγαμε θα μαστε όταν θα γεράσουμε…
    Γιάννη φίλε μου κομμάτι τις ψυχής μου δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ.

    Όπως θα λέγαμε και μαζί
    Until next time tata

  9. Can’t say we were closest buddies. Can’t say though, I don’t miss you…

    Our paths met quite a time ago. I still remember the very first day I met you: I was a loner of the planes, an inexperienced wandering bard and you were an, already, well-known and respectful mage. At that time, believe me, entering your party was for me as if I’ve been accepted in an extraordinary secret clan. And since then, many quests and sub-quests strengthened the bond that had been holding us together.
    Too many things we shared during our, short-termed the truth is, common marching and even more were the times that you helped me before I could even ask you to.

    At some time, our paths have been separated. Not because I wanted something like that to happen, but because of the circumstances…and you know just how unfair life can be in the planes.

    Recently, our beloved and ingenious rogue informed me of your silent escape. I knew that you yearned to break on through to the multiverse, conquering new worlds and gaining even more wisdom. But, my friend, I’ve never imagined, even for a moment, that you already possessed that kind of unlimited power, which would enable you to activate the (so well hidden) one-way portal, through which you could transport yourself there. (Because that is death: a portal. You know it. I know it).

    I hope you’ve already found whatever you seek and continue in high spirits your restless journey in life. Because life is eternal and we are eternal too.

    I’ll always remember the way you shared with me my happy moments!
    You proved and taught so much to me by being able to show such generosity!

    Can say I’m grateful to have met you. Can say that I’ll always carry, proudly, a part of you in me!

    P.S. … Well, come to think of it, you know what else do I miss?
    The expression of your astounded face every time I would call you
    “warlock” (what can you say, I grew up in level but still am a bard)!

  10. Imoun apo tous protous pou to emathan kai distixos eprepe kai ego na metafero afto to thlivero gegonos...Ton gianni ousiastika den ton iksera poli kairo ....den imoun xronia filos tou...alla eilikrina einai afto pou eipe o wish....itan enas anthropos pou se ekane na gelas...Oses fores ton eida itan mono sta meetings sto Hookah kai pragmatika me kerdise san anthropos...
    Thimamai pou sizitousame prin to kalokairi akoma gia na paiksoume DnD alla eixe tin ptixiaki tou , thimamai pou mazi psaxname gia douleia tous teleutaious mines kai pos gelousame otan tou evriska kati , ithele kai olo kati xalouse....kai tora pou voleftike ton pire o Theos sou aggelous...ton ithele ekei parea...
    Thimamai poso poli milouse gia tin zouzouna tou pou itan mazi ton teleutaio kairo...thimamai pou mas fonaze paizakia...pou mas fonazai xontroulides...den boro na fantasto poso tha mou lipsei na akouo tin foni tou kai na ton akouo na gelaei me oti malakia leo...
    Stin kideia eimouna apo makria...den ithela na ton do etsi...ithela na exo sto mualo mou tin eikona tou na xamogelaei...kala pou itan kai o wish kai den evala ta klamata opos kano tora pou grafo afta edo...
    Kalo taksidi file mou...kalo taksidi gianni..euxomai ekei pou pas na tous kaneis olous na gelan opos edo...tha mas lipseis ...tha mas lipseis poli....

    Tasos Manolopoulos

  11. Τάσο,
    ο Γιάννης γελάει και σήμερα , και κάνει όλους να γελάνε όπως έκανε πάντα .
    Ιδιαιτέρως σήμερα που γιορτάζει , σκάει στα γέλια, γιατί περνάει καλά εκεί πάνω...τ'αξίζε!

    Σ'αγαπάμε Γιάννη, δεν σε ξεχνάμε , ζεις μεσ'τις καρδιές μας !

    Μαμά Αλίκη

  12. Με το Γιαννη γνωριστήκαμε στα μέσα Μαρτίου του 2002 σε μια μάζωξη γενεθλίων στη Μυροβόλο Σμύρνη - ένα ασυνήθιστο μαγαζί για τα γούστα του Γιάννη. Φαίνεται η μοίρα τον ώθησε να έρθει για να τον γνωρίσω.

    Η κουβέντα ξεκίνησε για τη μουσίκη - Nightwish, Dream Theater ...
    Συνεχίστηκε για τα RPG - Icewind Dale, Baldur's Gate, Torment...
    Τότε ήταν που ανταλλάξαμε τηλέφωνα. Τρεις μέρες μετά έγινε η πρώτη συνάντηση και γνώρισα τους υπόλοιπους της τρελής παρέας...όλους εσάς.
    Εκτοτε γίναμε αχώριστοι και ο Γιάννης έγινε για μένα ο μεγάλος αδερφός μου.

    Παντού και πάντα Γιάννη, για μένα η γνώμη σου ήταν πολύτιμη, η παρατήρηση σου απαραίτητη, το βλέμμα σου ασύγκριτο, το γέλιο σου ανεκτίμητο.
    Βλεπεις δεν είχα την τύχη να έχω αδερφό by blood και όμως τον βρήκα σε σένα.

    Τι να θυμηθώ από σένα Γιάννη; Τις ατέλειωτες ώρες γέλιου, συζητήσεων, παιχνιδιού, ξενυχτιού, μπυροποσίας, το Ποσείδι, το Μικρό Μπλε στο στενό, την αγνή ψυχή σου, την καλοσύνη σου, τη λογική σου, τις ευαισθησίες σου...; Ήθελα να μοιράζομαι μαζί σου τα πάντα, κάθε σκέψη, κάθε ιδέα, κάθε εμπειρία! Κοντά σου έζησα τις ωραιότερες στιγμές της ως τώρα ζωής μου-και αυτό είναι αλήθεια.

    Μου λείπεις Γιάννη, μέσα σε 6 μήνες έχασα δύο φορές τον εαυτό μου και δεν ξέρω αν θα τον ξαναβρώ ποτέ.

    Εύχομαι να είσαι καλά εκεί πάνω, να συνεχίζεις να γελάς και να είσαι το κέντρο της παρέας.

    Και κάτι ακόμα...να προσέχεις την κυρά Σούλα!

    Σ' αγαπάμε Γιάννη, δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ, είσαι κοντά μας, το νιώθουμε!

    Υ.Γ. νιώθω περισσή υπερηφάνεια που ήμουν η αφορμή για να γνωρίσεις τον κόσμο του ΤΟΡΜΕΝΤ-θυμάμαι τις ως το πρωί συζητήσεις γι αυτό το εξαιρετικό παιχνίδι, στην πλατεία Ναυαρίνου παρέα με μπύρες και όλα τα τζάνκια.

    Κίμων - Guilmor

  13. Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός, σε καίει, σε σκορπάει και σε παγώνει... Δέκα χρόνια μετά, δέκα ολόκληρα χρόνια χωρίς εσένα. Τόσες λύπες, τόσες χαρές, θα ήθελα να τις είχα μοιραστεί μαζί σου. Γιαννάκη μου καλέ, μου λύπεις, σε σκέφτομαι κάθε μέρα.

    Να είσαι καλά εκεί που είσαι

    Μαρία - Luthient